باران

باز کن پنجره را
بگذار باران را بهتر ببینم
می خواستم
روی این شیشه باران خورده
اسم تو را بنویسم
اماچشمانم بارید
دستانم لرزید
باز با خود گفتم
هر گاه مرا به خاک سپردید
در تاریکی گور
جایی را هم برای ارزوهایم بگذازید

 

کارت پستال

برو

 

مطمئن باش و برو 

دل من سخت شکست

و چه زشت به من و سادگی ام خندیدی

به من و عشقی پاک که پر از یاد تو بود

و خیالم می گفت تا ابد مال تو بود

تو برو

دل من باز شکست

عریرم

 

عزیز من نگاهم کن به چشمانت گرفتارم

بگو با من حدیث عشق فرهادی که بیمارم

اگر گویی کلامی چند با منت برای من

بگو از غربت و تنهایی و غم های بسیارم

هوای بی کسی پیدا شده در روزگار من

به من لطفی بکن ساقی بشو محبوب و غمخوارم

زمانه رهسپارم کرد در دام بلای خود

فراموشم نکن رویا که من محتاج دیدارم

طناب دار

عشق